GLZ Delfshaven - Hillesluis Zo4

10-05-2009

Delfshaven - Hillesluis 4

Ergens hoog in de lucht. Een vliegtuig. Basz leunt voldaan achterover terwijl de resten Griekse raki nog naronken in zijn achterhoofd. Wilt u nog wat eten, meneer Bouwer? Nee, doet u maar een Grieks wijntje. Om het af te leren. Hij kijkt naar beneden en ziet het landschap als een lappendeken onder zich door schuiven. Ergens daar beneden, denkt hij, staan ze weer. Voor de laatste wedstrijd van het seizoen.

Inderdaad. “Om des keizers baard”, zou Bram later zeggen, nippend aan een blikje Heineken. De vrees dat deze Turkse vereniging geen bier zou schenken bleek gegrond, want dat deden ze niet. Maar ze hadden wel blikjes. Goed geïntegreerd dus. En wij weer gerust gesteld. Deze lome middag was om meerdere redenen opmerkelijk: het was een weerzien met Glenn, die een inktoperatie had ondergaan op zijn onderbeen. Jordi was ook weer eens van de partij. Helaas voor het laatst: sjorren thuis voor de buis mag dan niks zijn, in de haven valt er goed geld mee te verdienen. Dat valt niet te zeggen van een carrière bij Hillesluis en dus was het niet zo moeilijk om te stoppen. De derde Snel, Kaj, had het ook wel gezien. Liever op koude zondagmorgens tegen zijn vriendin aankruipen dan met een stel harige kerels in een kleedkamer te vertoeven.

René zag zich als aanvoerder geconfronteerd met een waslijst aan personele problemen: Said had afgezegd, Michel had zijn knie beloofd niet op kunstgras te voetballen, Nino moest werken, Ricardo bleek lieden ontmoet te hebben die hun financiële nood wilden ledigen, maar dan met zíjn geldbuidel, en Robin moest afzien – in de Kuip.

Het leverde dezelfde soort lappendeken als achterhoed op die Basz zo genoegzaam onder zich voorbij zag glijden en luidde het debuut van Dick in als linksachter en Jordi als rechtsachter. Voor het eerst deed Assad bij ons mee als gastspeler, om onze personele nood te ledigen. Dick deed het als linksachter even sterk als rechtsbuiten; met al zijn ervaring wist hij: je hoeft niet veel te bewegen – zo niet helemaal niet – om de tegenstander uit te schakelen. Hoewel het hielp dat deze praktisch geen bal kreeg.

Om de wedstrijd niet te laat te laten beginnen had de scheids ons – hun tegenstander –tot haast gemaand. Vervolgens begonnen we alsnog een kwartier te laat omdat de tegenstander – de onze – te laat het veld op kwam. Veld? Kunstgras. Zon-gewarmd en heet als een steengrill in de Sahara.

En dan des keizers baard. We kwamen weliswaar voor, maar onze tegenstander trok de boel al snel gelijk en door. Waarna een oude bekende aan de deur klopte: de Persoonlijke Fout. Al snel in de tweede helft bewonderden drie van onze verdedigers de balanceeract van de bal die zo mooi op de achterlijn bleef liggen. Waarna hun spits er mee aan de haal ging. En Cor kon het niet geloven: wat een opzichtige fout bij het wegtrappen van een bal! Maar in de herkansing moest hij onderkennen dat het inderdaad mogelijk was en zo stonden we dus vrij snel nog verder achter.

Gelukkig konden we nog wel wat terugdoen, met natuurlijk de wekelijkse goal van Eshref en een heerlijk gore punter als afscheidscadeau van Kaj.

Na de wedstrijd deed verder alleen Ed nog van zich spreken: hij gaf zich over aan het eten van een overdosis fruit. Als dank presenteerde Jordi hem het bruine oog.

J.C. Bijlszoon

Terug naar het overzicht